Waar pizza, pijn en Pyreneeën samenkomen

Voor Isabelle Scheyltjens is fietsen meer dan een sport; het is een manier om haar grenzen te ontdekken. Sinds ze op haar 28ste voor het eerst op een koersfiets stapte, rijdt ze offroad ultra-endurance races. In september 2025 waagde ze zich aan de Pirenaica, een 1000 km lange, unsupported tocht door de Pyreneeën met 25.000 hoogtemeters, samen met haar duo-partner Katrien De Smet.

De uitdaging van de Pirenaica
De Pirenaica is officieel geen race, maar onofficieel is het dat wel. De regels zijn eenvoudig: geen persoonlijke ondersteuning, slapen en eten waar je wilt, en de route volledig zelfstandig voltooien. Isabelle koos last-minute om samen te fietsen met Katrien De Smet:
“Het was aangenaam om zowel de mooie als moeilijke momenten te delen, maar in duo racen maakt zo’n wedstrijd eigenlijk niet makkelijker. Ons tempo ging twee keer zo vaak naar beneden als bij een solo race, maar onze complementariteit bleek een win.”
De route startte in Llança en eindigde in Hondarribia, met twee checkpoints onderweg. Ondanks lange dagen van 14 tot 18 uur, hielden ze gemiddeld vier uur slaap per nacht aan, wat effectief bleek om scherp te blijven.

Hoogte- en dieptepunten onderweg
De zwaarste momenten vielen vaak voor zonsopgang, koud en donker. De vierde dag was bijzonder zwaar: steile gravelpaden, ruwe downhills en zadelpijn.
“Dit alles werd wel ruimschoots goedgemaakt door een prachtige laatste klim tot op een hoogte van 2400 meter en dit bij zonsondergang en een pizza op checkpoint 2.”
Het parcours bestond uit 50% verhard, 45% onverhard en 5% rotsachtig terrein. Isabelle reed met een gravelbike met brede banden, comfortabel maar niet ideaal voor alle technische stukken. De organisatie van Outer Detours zorgde voor checkpoints, fotografie onderweg en een finishersparty, zodat de deelnemers zich nooit volledig alleen voelden.
Uiteindelijk wisten Isabelle en Katrien gedeeld tweede bij de vrouwen te finishen in 5 dagen en 9 uur.

Nieuwe uitdagingen
Na de Pirenaica staan voor 2026 twee grote uitdagingen gepland: de Highland Trail 550 in Schotland, bijna 900 km solo unsupported, en de Silk Road Mountain Race in Kirgizië, 2000 km en 30.000 hoogtemeters door onherbergzaam gebied.
“Het volledig aangewezen zijn op jezelf en op eigen kracht op plekken geraken waar ik vroeger niet van durfde dromen, geeft een ongelooflijk gevoel van vrijheid en zelfvertrouwen.”
Voor Isabelle draait fietsen vooral om persoonlijke grenzen verleggen, minder om competitie tegen anderen.

Conclusie
De Pirenaica toont wat ultra-endurance betekent: mentale en fysieke kracht, strategie en doorzettingsvermogen. Isabelle Scheyltjens bewijst dat zulke uitdagingen niet alleen over snelheid gaan, maar over ontdekken wat je zelf kunt bereiken. Met ambitieuze plannen voor 2026 lijkt haar zoektocht naar grenzen nog lang niet voorbij.