28 kg fiets, 2.000 kilometer en geen weg terug…
Isabelle Scheyltjens over haar Silk Road Mountain Race door het ruige Kirgizië.
Van haar eerste kilometers op een koersfiets naar bikepacking en uiteindelijk ultracyclingwedstrijden van duizenden kilometers: bij Isabelle Scheyltjens liep de fietspassie de voorbije jaren behoorlijk uit de hand. Haar nieuwste uitdaging was de Silk Road Mountain Race in Kirgizië: ruim 2.000 kilometer offroad, zo’n 35.000 hoogtemeters en volledig op eigen kracht. Wij spraken met Isabelle over hitte, slaaptekort, mentale dipjes en een onverwachte viervoetige metgezel.
Van koersfiets naar ultracycling
“Ik ben rond mijn dertigste pas beginnen fietsen. Eerst met een koersfiets, maar redelijk snel ontdekte ik dat er nog veel meer leuke offroad-mogelijkheden waren. Met behulp van de juiste of foute vrienden kreeg ik de smaak van bikepacking te pakken. Het juiste materiaal uitzoeken, routes uitstippelen en leuke events zoeken: het liep eigenlijk snel uit de hand.
Vooral het raceconcept spreekt me aan. Ik zie mezelf niet meteen meerdere maanden met een fiets onderweg zijn, maar nadenken over strategieën vind ik geweldig. Wanneer slaap je? Waar vind je eten? Hoe zorg je ervoor dat je binnen de cut-off finisht? Dat brengt een soort kind in mij naar boven. En ondertussen ontdek je dat je lichaam en geest veel meer aankunnen dan je vooraf denkt.”
Waarom Kirgizië?
“Vooral het land en de bergen. De route gaat door het Tian Shan-gebergte, waar in de zomer nomaden met hun kuddes in yurts verblijven. Je ziet overal paarden, koeien, yaks en geiten, maar ook arenden, gieren en gigantisch veel marmotten. En ergens in die bergen zitten zelfs sneeuwluipaarden. Het is een enorm ruige omgeving. Er zijn lange stukken zonder ontvangst en sommige passages liggen boven 3.000 meter. Je bent volledig op jezelf aangewezen. Je GPS-tracker is eigenlijk de enige verbinding met de buitenwereld.”
Was er tijdens de race een moment waarop je dacht: waar ben ik aan begonnen?
“Gemiddeld zes keer per dag!” lacht Isabelle. “De eerste 300 kilometer waren bijzonder zwaar. Temperaturen boven de 40 graden, weinig schaduw en beklimmingen die zo steil waren dat ik mijn fiets moest duwen. Mijn fiets woog 28 kg. Ik had bewust extra eten en warme kleding mee, maar telkens wanneer ik mijn fiets te voet omhoog moest duwen, zeker boven de 3.000 meter, stelde ik mijn levenskeuzes in vraag.”
De zwaarste passage kwam rond kilometer 1700. Een klim van maar liefst 14 kilometer, grotendeels te voet met de fiets aan de hand, bracht haar tot bijna 4.000 meter hoogte. “Op sommige stukken kon ik mijn fiets maar 30 centimeter per keer omhoog duwen. Daarna schoof ik soms 20 centimeter terug over de losse stenen. Elke keer dat ik naar boven keek en nog meer bergop zag, zakte de moed in mijn schoenen.”
Een onverwachte reisgenoot
Toch waren er ook momenten die Isabelle nooit zal vergeten. Rond kilometer 1000 kreeg ze tijdens een mentale dip onverwacht gezelschap.
“Een Kirgizische Taigan begon me te volgen. Die hond heeft meer dan 30 kilometer met me meegelopen. Hij wachtte op mij tijdens de klimmen en vertraagde zelfs wanneer er verkeer aankwam. Het voelde alsof we een onuitgesproken connectie hadden. Uiteindelijk kwam hij mee tot aan een yurtkamp. Ik had hem zo willen adopteren.”
Finishen was het doel
Van de 230 deelnemers haalden uiteindelijk slechts een 84-tal de finish. Isabelle deed er 14 dagen en 11 uur over en werd 5de solo vrouw.
“Langer dan ik had gehoopt en gedacht, maar ik was vooral ontzettend blij dat ik had kunnen finishen, en dan nog binnen de cut-off.” Veel tijd om te vieren was er echter niet. “Ik finishte zaterdag om 19u50. Mijn vlucht vertrok zondagnacht om 2u40 en ik moest nog vier uur met de taxi naar Bishkek. Fiets in de zak, snel douchen en vertrekken. Mijn haar had ik trouwens al twee weken niet meer gewassen.”
Een avontuur om nooit te vergeten. “Kirgizië is tot nu toe het prachtigste land dat ik heb mogen zien. Ruig, wild en authentiek. Je voelt je daar ontzettend klein, maar tegelijk ontdek je hoeveel je eigenlijk aankunt.”
